บทที่ 13 บทที่ 12 ห่างเหิน

บทที่ 12 ห่างเหิน

“เกล…เกล” เกลวลินสะดุ้งก่อนจะหันกลับมามองวินชีวาที่จับท่อนแขนของเธอและเรียกชื่อ

ดวงตาเรียวรีจับจ้องเธอไม่วางตาและในแววตาคู่นี้หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความห่วงใย

“ว่าไง…” ทั้งที่ริมฝีปากยิ้มแย้มแต่วินชีวากลับมองไม่เห็นความกระจ่างใสในดวงตาคู่เดิมของเพื่อนสนิท

เธอเลื่อนมือจากที่จับข้อแขนเป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ